"Ik heb altijd wel iets met techniek gehad. Als iets uit elkaar werd gehaald vond ik het reuze interessant om te zien hoe het in elkaar stak. Ik was ook goed in exacte vakken. Toen in de vierde klas VWO van RSG De Borgen in Leek voor het eerst de mogelijkheid kwam om een technisch profiel te kiezen heb ik hier dan ook meteen voor gekozen. Vooral de werkwijze van Onderzoek en Ontwerpen sprak mij aan: vanuit een probleemstelling op zoek gaan naar een oplossing. Door in een groepje samen te werken werd je gestimuleerd om een vraagstuk vanuit verschillende invalshoeken te benaderen en verschillende wegen te bewandelen alvorens tot een oplossing te komen. Uiteindelijk zie je waar de theorie in de praktijk toe kan leiden."

"Dat gold zeker voor de Shell Eco-marathon in Frankrijk, waaraan we in het tweede technasiumjaar hebben deelgenomen met een groep van negen leerlingen. Dat was een project van een jaar. Doel was een voertuig te bouwen dat zo ver mogelijk kon rijden op één liter brandstof. Ons team The LeekBurners werd daarbij ondersteund door drie docenten en medewerkers van de Nederlandse Aardoliemaatschappij (NAM). We moesten het opnemen tegen 200 andere teams van middelbare scholen en universiteiten uit 25 landen. Wij hadden echt iets heel moois bedacht. Andere middelbare school teams kwamen niet verder dan een ligfiets met een motortje. Wij hadden op een frame van een kart een voertuig ontworpen met twee motoren, een verbrandingsmotor en een elektromotor. Helaas hebben we de finish niet gehaald, maar het was wel een waardevolle ervaring."

"Door het technasium wist ik al dat ik een technische studie wilde gaan volgen in plaats van geneeskunde, dat aanvankelijk ook mijn interesse had. Na de Eco-marathon viel de beslissing dat ik werktuigbouwkunde wilde gaan studeren. Dat bevalt me tot nu toe goed. De studie bestaat voor een groot deel uit het uitvoeren van projecten en is zeer oplossings- en praktijkgericht. Je ziet meteen waar een ontwerp handig voor kan zijn. De studie werktuigbouwkunde is wat dat betreft eigenlijk een beetje het technasium in het groot. Daardoor is de overgang van middelbare school naar universiteit me ook meegevallen. Je weet wat je kunt verwachten en hebt zo toch een beetje een voorsprong op jaargenoten die geen technasiumonderwijs hebben gehad."

"Werktuigbouwkunde is wel een echte mannenstudie. Onder de 150 eerstejaarsstudenten waren slechts negen meisjes, wat al een record is. We zijn dus erg herkenbaar, maar ik heb niet het gevoel dat ik me nu extra moet bewijzen omdat ik een meisje ben. Wat me wel opvalt is dat de meisjes hogere cijfers halen dan de jongens en dat in tegenstelling tot veel afhakers bij de jongens nog geen enkel meisje met de studie is gestopt. Blijkbaar hebben wij toch een meer bewuste keuze voor werktuigbouwkunde gemaakt. Ik heb echter nog geen idee welke kant ik uiteindelijk op wil. De mogelijkheden binnen de werktuigbouwkunde zijn - net als de studie zelf - heel divers, van informatietechniek en internet tot energie en duurzaamheid. Eén ding is wel duidelijk: ik heb wat met mechanica."